De tent ruikt naar jodium, en tegen elven ruikt hij naar niets meer. Renske knipt sokken open, prikt blaren door, plakt tape in twee lagen — negen jaar op rij, ... » 

De tent ruikt naar jodium, en tegen elven ruikt hij naar niets meer. Renske knipt sokken open, prikt blaren door, plakt tape in twee lagen — negen jaar op rij, zonder dat iemand haar naam onthoudt. Thuis is het huis te groot voor wie er nog wonen, de huur klopt niet meer, en op een avond staat Coen voor de deur: kan hij douchen, mag hij blijven. Hij loopt mee dit jaar, zegt hij. Er is iemand die niet meeloopt, die er wel had moeten zijn, en over hem wordt niet gepraat, maar zijn schoenen staan nog op de mat, hak tegen hak, precies zoals hij ze altijd zette. Tussen het geluid van kapellen en het geknip van een schaar door groeit een stilte die niemand wil openbreken. Wat is er die nacht op de kade gebeurd, en wie weet er meer dan hij zegt?Dit boek is door AI gegenereerd. «