Sinds de invoering van de Kwaliteitswet zorginstellingen (1996) en de Wet BIG<br/>(1995) is veel veranderd in het denken over kwaliteit, de verantwoordelijkheid... » 

Sinds de invoering van de Kwaliteitswet zorginstellingen (1996) en de Wet BIG
(1995) is veel veranderd in het denken over kwaliteit, de verantwoordelijkheid
daarvoor en de eisen die aan het functioneren van de betrokkenen kunnen worden
gesteld. Dit komt deels tot uitdrukking via de nieuwe Wkkgz, ter vervanging
van de Kwaliteitswet en enkele bepalingen van de Wet BIG. De Wkkgz legt
de (eind)verantwoordelijkheid voor het leveren van goede zorg primair bij de
zorgaanbieder. wat minder duidelijk naar voren komt is dat ook de raad van
toezicht als interne toezichthouder in grote mate (mede)verantwoordelijkheid
draagt voor de kwaliteit van zorg. Of te wel, naast de individuele zorgprofessional
en de samenwerkingsverbanden van zorgprofessionals, dragen bestuurders
en interne toezichthouders verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van de
geleverde zorg. Dit roept de vraag op welke eisen kunnen worden gesteld aan
het functioneren van de betrokken partijen opdat zij ieder voor zich en gezamenlijk
het leveren van goede zorg kunnen waarborgen. Voor het bestuur van
de Vereniging voor Gezondheidsrecht was dit aanleiding het thema functioneren
en disfunctioneren te agenderen voor de jaarvergadering van 2016.
In deel 1 gaan Lombarts en De Die in op het functioneren van zorgprofessionals
en op mogelijkheden om disfunctioneren te helpen voorkomen.
Aansluitend analyseert Van Eyck van Heslinga verschillende aspecten die
samenhangen met het functioneren en disfunctioneren van bestuurders in de
zorg. Tot slot laat Hammerstein in deel 3 van dit preadvies zijn licht schijnen
over het functioneren en disfunctioneren van raden van toezicht, uitgaande
van de normen van good governance en checks and balances. «