Seizoen 2025/26 werd een jaarboek vol chaos, cynisme en clubliefde. Feyenoord joeg op de tweede plek en Champions League-voetbal, maar deed dat met stroef voetb... » 

Seizoen 2025/26 werd een jaarboek vol chaos, cynisme en clubliefde. Feyenoord joeg op de tweede plek en Champions League-voetbal, maar deed dat met stroef voetbal, blessures, gelijke spelen, late ontsnappingen en een trainer die steeds meer onder vuur kwam te liggen. Van Persie hield zich staande, geholpen door Dick Advocaat, maar zijn interviews, keuzes en zelfreflectie riepen vooral ongeloof op. Ondertussen leverden spelers als Ueda, Valente, Read, Wellenreuther en zelfs Sterling ieder op hun eigen manier genoeg materiaal op voor spot, hoop en frustratie.Buiten het veld was het minstens zo bewogen. Te Kloese vertrok, Eenhoorn kwam eindelijk dichterbij, Rigaux werd genoemd en de eenwording van club en stadion maakte het seizoen historisch. De Kuip bleef het middelpunt: verouderd, magisch, politiek beladen en nog altijd het baken in de verte. Supporters zochten elkaar opnieuw op rond sfeer, protesten, trommels, stadiondossiers en de missie: Feyenoord weer Feyenoord.Ook de Europese trips, uitwedstrijden en kroegverhalen kregen hun plek. Stuttgart, Boekarest en Sevilla brachten drank, ellende, humor en vriendschap. Café De Ara kreeg een waardig afscheid als bruin Feyenoord-museum op Zuid. Tussen transfersoaps, Hancko-headlines, hooligangedoe, mediaruzies, clubwatchers, protestdoeken en herinneringen aan kameraden bleef één lijn overeind: dit was geen mooi seizoen, maar wel een echt Feyenoord-seizoen. Chaotisch, pijnlijk, grappig, historisch en uiteindelijk toch weer onvergetelijk. «